Juan martin eta ixabel goiz hartan egon ziren luzaroan hitzegiten. Gozaldu eta gero Morganek, Ixabelen aitak deitu zion Juanmari laguntzeko zelaia mozten. Denbora gutxi pasa eta gero Morgan baserrira joan zen zeozer hartzera, juanma belarretan entzanda geratu zen eta lo egin zuen, Morgan heldu zenean ez zuen juanma ikusten eta berak amaitu zuen lana, belarra montoi batean jartzen; hau da, juanma zegoen lekuan, eta ikusi ez zuenez, bere gainean jarri zuen. Esnatu eta gero ezin zuen belarretatik irten eta Ixabelek ikusi zion eskua eta lagundu zion irteten. Ixabelek familiari kontatu eta gero denok farre egin zuten.